Szkoła pitagorejska
Pitagoras znany jest między innymi dlatego, że w roku 529 przed naszą erą założył szkołę w Krotonie. Wspólnoty pitagorejczyków, które gromadziły się wokół nauczyciela dysponować miały wspólną własnością, nie wiadomo jednak, czy wszystko było uważane za wspólne – wykłady jak wiadomo odbywały się w domu Pitagorasa, uczniowie jednak posiadali własne siedziby. Wiadome jest jednak, że wybierał on na swoich uczniów te osoby, które z natury raczej były zdolne do milczenia i dla których filozofowanie uliczne było raczej czymś nieprzyzwoitym. Pitagorejczycy jak i sam ich nauczyciel głosili idee, które dotyczyły między innymi nieśmiertelności i wędrówki dusz. Z powodu długiego trwania szkoły jeszcze po śmierci myśliciela trudno jest odróżnić jego własne poglądy od poglądów późniejszych uczniów. Nauczał podobno ukryty przed słuchaczami w swoim naprawdę bardzo dużym domu. Podczas zajęć uczniowie zobowiązani byli do prowadzenia swojego rodzaju rachunków sumienia, który miał oczyszczać duszę i pomagać skupić się na rzeczach najważniejszych, pitagoras oprócz tego podkreślał ważność religii w życiu oraz opieki nad rodzicami. Teksty na jego temat podają szereg przykładów z których możemy wywnioskować, że pitagorejczycy starali się dbać o równowagę ducha, byli ludźmi, którzy nie przywykli do kłamstwa i czynów lubieżnych, natomiast nieśli ofiarnie pomoc innym.